Zorg is net als het trekken van een sprint, aldus professor Stephen Asma.
In de Groene van 1 augustus 2013 stond een mooi artikel van Sanne Bloemink over de affectieve revolutie onder de titel: Iedereen een Gandhi. In het artikel stond een treffende passage van de Amerikaanse professor Filosofie, Stephen Asma (zie ook http://www.stephenasma.com/). De passage luidt: ‘Zorg is als het trekken van een sprint. Het kost tijd (het rennen zelf, opwarmen, afkoelen, training) en het kenmerkt zich door een vreemde mix van plezier en pijn. Net als sprinten is zorgen niet iets wat je de hele tijd kunt doen. De stoppen slaan door als je op elke empatische impuls zou reageren. Elke zwerver zou je van slag maken en de krant zou je niet meer kunnen lezen’. Asma pleit voor ‘affectieve gemeenschappen’. In die gemeenschappen wordt zorg gegeven op basis van voorkeuren. Voor de ene persoon doe je graag iets, maar voor de ander niet. Vaak is er sprake van wederkerigheid. Dat heb je lang niet met iedereen.
Empathie
De zorg komt voort uit empathie. Dat maakt ons menselijk, maar het is ongeschikt als moreel kompas in een samenleving. Empathie is volgens Asma een biologische emotie en geen concept. Empathie en zorg zijn schaarse middelen en daarom niet tot in het oneindige uit te breiden. Daar zal staatssecretaris van Rijn van VWS met het nieuwe beleid voor de Wmo 2015 (Wet maatschappelijke ondersteuning) rekening moeten houden.
Michiel Verbeek, 10 augustus 2013
