In week 30 ben ik teruggekomen van een fijne vakantie in Zuid-Frankrijk met familie. We zaten op een camping aan de rivier de Herault op een mooie camping met hele grote en beschutte plekken. Dat was fijn bij een temperatuur variërend van 28 tot 36 graden. Twee en een halve week in vertraagd tempo. Lezen, zwemmen, kanoën, dorpjes en andere mooie plekjes bekijken, boodschappen doen, koken en genieten van goed gezelschap. In de vakantie neem ik de tijd voor romans. Ik ben begonnen met Ten zuiden van de grens van Haruki Murakami. Dat was een uitstekende binnenkomer. Een beperkt aantal personen en een hoofdpersoon waar je in kunt inleven. Deze Japanse schrijver is enkele jaren gelden zeer gepromoot in Nederland door Tim Krabbé. Ik heb toen direct Noorwegian Wood gelezen _.
_
Ook een heel goed boek. Vervolgens een paar miskleunen. Ik probeer voor de vakantie altijd een paar nieuwe schrijvers. Een recensie en de achterflap van Yann Martel’s Beatrice en Vergilius waren voldoende om het boek aan te schaffen. Na enkele bladzijden ging het boek terug in de tas. Robbert Welagen met Verre vrienden was de volgende. Ik vond het jammer dat de hoofdpersoon niet iets meer karakter heeft gekregen En ik blijf achter met erg veel vragen over de dood van Eline. Het hoofdwerk van de vakantie moest Een soort familie van Kees van Beijnum worden. Hij stond op mijn vakantielijst en ik heb het boek gekregen voor mijn verjaardag. Na 153 bladzijden ben ik gestopt. Ook hier miste ik een meer uitgewerkte hoofdpersoon. En ik werd moe van het triviale in het boek en de context van de jaren 70 demonstraties. Toen naar de Verontwaardiging van Philip Roth. Het boek speelde vlak na de oorlog tegen de achtergrond van de oorlog in Korea, maar deze keer deerde mij dat niet. Een mooi verhaal over onervarenheid, dwaasheid, intellectuele weerstand, seksuele ontdekkingen, moed en verkeerde beslissingen. Ik moest denken aan een uitspraak van de hoofdpersoon bij het lezen over reacties op het essay van Geert Wilders over de Islam op de website van Frontaalnaakt. In de reacties werd de Islam bezien door een zonnige bril. De hoofdpersoon in de Verontwaardiging heeft het niet zo op met religie en pleit vurig om het leven aan te vatten met intelligentie en niet met dogma’s van religies! En de laatste is De figuranten van Bret Easton Ellis. Ik ben eerder gestrand op Minder dan niks (Less than zero) van deze bekende Amerikaanse schrijver. Ik heb iets tekort vakantie gehad, want ik dit boek nog niet uit. Tot nu toe bevalt het boek!
