Ik dacht dat Lance Armstrong bij Oprah Winfrey zou bekennen, maar ook in de aanval zou gaan. Ik was benieuwd welke bobo’s hij in zijn val zou meeslepen. Als je het hele interview hebt gezien, begrijp je waarom het alleen over Lance Armstrong ging en niet over anderen. Het is een enorme narcist met psychopatische trekken.
Narcist
Narcisme is een vorm van gedrag dat wordt gekenmerkt door een obsessie met de persoon zelf (vaak het uiterlijk), egoïsme, dominantie, ambitie en gebrek aan inlevingsvermogen. Van een psychopaat spreken we volgens Wikipedia in geval van een persoonlijkheidsstoornis waarbij de gewetensfunctie, die zich in baby- en peuterfase ontwikkelt, achterblijft in de ontwikkeling of geheel niet tot stand komt. Wat menigeen dacht dat er zou gebeuren, is niet gebeurd. Hij heeft niet geprobeerd schuld te delen met ploegleiders, dokter Ferrari (leverancier van doping) en bobo’s van de UCI (Wielerbond) of sponsors. Hij heeft alles op zichzelf betrokken.
Winnen
De uitspraak Ruthless desire to win vond ik de meest kernachtige verklaring voor zijn gedrag. Meedogenloos op de weg naar de winst. Op de vraag van Oprah of hij ooit genoten heeft van een overwinning zei Armstrong dat het proces er naar toe voor hem meer voldoening gaf. Het winnen was volledig ingecalculeerd.
Doping
Armstrong heeft niet echt het gevoel dat hij zich schuldig gemaakt heeft aan bedrog, aan oneerlijke competitie. Iedereen die er toe doet, deed het. Doping in die tijd was volgens Armstrong als ‘lucht in een band’ en ‘als water in de bidon’. Er was sprake van ‘a level playing field’ (een gelijk speelveld). Daarin was hij wel consequent, want bij zijn terugkeer in 2008 gebruikte hij, volgens eigen zeggen, geen doping meer. Volgens hem was vanaf 2005 het wielrennen vrijwel schoon. Toen was het ‘level playing field’ fietsen zonder doping. Zijn derde plaats in de Tour van 2008 vond hij vreselijk!
Spijt
Echt overtuigende, invoelbare spijt heb ik niet gezien bij Armstrong. Het is meer dat hij geen uitweg meer zag om te strijden. Hij heeft op ieder moment geprobeerd om de neergang te voorkomen. Overal waar zijn mytische succesverhaal (kanker overwonnen, 7 Tour overwinningen, gelukkig huwelijk en 5 kinderen) averij opliep stond Armstrong in de vechthouding klaar. Als iemand volledig gelijk had in z’n kritiek, maar één ding niet juist had, dan moest dat ene ding aangepakt worden. Desnoods op een meedogenloze wijze. Lance: ‘When my territorium was being treathened, i attack’. Oprah Winfrey kon zich niet voorstellen dat hij mensen als Emma O’Reilly (masseuse) en Betsy Andreau (vrouw van een oud-ploeggenoot) zo heeft aangepakt, terwijl ze volledig gelijk hadden. Emma O’Reilly heeft hij excuses aangeboden, maar over Betsy Andreau was hij heel vaag. Zijn grote plaaggeest, journalist David Walsh, kan rekenen op een excuses.
Armstrong wil weer fietsen
Lance Armstrong is sportief nog lang niet uitgestreden. Hij wil opnieuw de competitie aan. Hij wil weer fietsen en wil marathons lopen. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan! Hij vindt dat hij het verdient om weer te mogen sporten. Een straf is terecht, maar veel meer dan anderen is niet terecht! Oprah wilde aan het eind van het interview weten of hij een beter mens is geworden. ‘Without a doubt’, was zijn antwoord. Om er direct achter aan te zeggen dat het de tweede keer in zijn leven is dat hij de controle is kwijtgeraakt over zijn leven. De eerste was na het bericht van kanker. De controlfreak heeft het niet meer in de hand. Wat is de moraal van het verhaal wilde Oprah nog weten. Voor de zekerheid hielp ze Lance maar een beetje: Oprah: ‘I hope the truth will set you free’.
Mooie kop in de NRC van vrijdag 18 januari 2013
Michiel Verbeek, 19 januari 2013
