Er staat waarschijnlijk niet zoveel interessants in de Nederlandse Wikileaks documenten, als de kwestie van de ambtenaar Pieter de Gooijer al een groot punt is.
Het Tweede Kamerlid van de PvdA, Frans Timmermans, etaleerde een enorme benepenheid door hier een punt van te maken. Wat lijkt er gebeurd te zijn? De Verenigde Staten en de grote meerderheid in het vijfde kabinet Balkenende wilde in 2006 doorgaan in Uruzgan. Alleen Wouter Bos lag dwars. In het politieke bedrijf is het logisch om drukmiddelen te zoeken om een dwarsligger aan je kant te krijgen. De toenmalige minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, kon moeilijk Wouter Bos op zijn standpunt krijgen. Toen heeft hij samen met zijn directe medewerker Pieter de Gooijer bedacht om Bos op een gevoelige snaar te raken door via de ambassade te vragen of de Amerikaanse minister van Financiën, Timothy Geigner, te vragen contact op te nemen met Wouter Bos. Daarbij is de suggestie gedaan om Bos te prikkelen door aan te geven dat als Bos op dit dossier niet een beetje meewerkt dat dan aanzitten aan de G20 dan ook niet meer vanzelfsprekend is. Is dat nu zo erg? Welnee, dat hoor bij het bedrijf van overtuigen en zieltjes winnen! ‘Als je niet tegen de hitte kan, blijf dan uit de keuken!’ Frans Timmermans heeft blijkbaar geen betere items om vlak voor de Provinciale Staten Verkiezingen in de media te komen. Dus wordt het de aanklacht: ‘het actief ondermijnen van de vice-premier!’. De soap werd nog wat groter toen de huidig minister van Buitenlandse Zaken, Uri Rosenthal, in de publiciteit bracht dat de Gooijer nooit druk heeft uitgevoerd op Bos. De ontkenning van Rosenthal leidt ertoe dat de zaak nog wel even in de actualiteit zal blijven. Helaas!
21 januari 2011
Michiel Verbeek
