Zo’n bericht over de advisering van Hans Smits voor 5.000 euro per dag aan het ministerie van Verkeer en Waterstaat maakt veel mensen razend. De beoordeling ‘zakkenvuller’ flapt eenvoudig uit de mond. Hans Smits is oud-topman van Schiphol en de Rabobank en is momenteel directeur van het Havenbedrijf Rotterdam. Dat is blijkbaar niet zo’n drukke baan, want hij heeft er nog een eigen adviesbureau naast. Eigenlijk maak ik mij niet zo druk over de graaizucht van Hans Smits, maar over meer over degenen die zulke hoge salarissen betalen. Is een advies van Smits werkelijk zoveel waard? Is het een investering die zich dubbel en dwars uitbetaald? Als je als voetbalvereniging David Beckham binnen kunt halen voor vele miljoenen dan lijkt dat ook een exorbitante vergoeding, maar dat valt reuze mee als de vereniging daardoor veel meer sponsorgeld kan binnenhalen en opbrengsten uit kaartverkoop. Dan is een transfersom en een hoog salaris opeens een slimme investering. Ik vrees dat dat voor de advisering van de heer Smits niet opgaat.
Het geval Smits is niet op zichzelf staand. Met enige regelmaat laait de discussie op over te hoge salarissen van met name directeuren die leven van publiek geld, zoals directeuren van ziekenhuizen, onderwijsinstellingen, woningcorporaties enz. Politiek Den Haag ziet dan graag het salaris van de minister president als norm. Als de politiek het werkelijk menens is met de verontwaardiging, dan wordt het tijd voor een daad. Zou het zinvol zijn om in een organisatie te voorkomen dat het verschil tussen het hoogste en laagste salaris niet te ver uit elkaar ligt. Ik denk dat dat zo is. Daarom mijn voorstel: een organisatie kan alleen in aanmerking komen voor medefinanciering of een opdracht uit publiek geld indien de best betaalde medewerker niet meer dan 7x verdiend dan de laagst betaalde. ****
