Hoe vecht je tegen onredelijkheid en onbarmhartigheid? Dat moeten Tofik Dibi, Hans Spekman en enkele andere Kamerleden zich hebben afgevraagd bij de strijd voor Mauro Manuel in de Tweede Kamer.
Minister Gerd Leers heeft mogelijkheden om Mauro te helpen, maar willens en wetens maakt hij daar geen gebruik van. Wat kan er gebeuren als hij hem een verblijfsvergunning zou geven? Een gelukkige jongen van 18 jaar die opgroeit in een liefdevol pleeggezin, een goede opleiding volgt en niet teert op de staatskas. En een aantal advocaten van andere schrijnende gevallen zullen meer kans maken bij de rechter. Dat zou het geval zijn voor zo’n 75 gevallen. Als die net zo ingeburgerd zijn als Mauro dan moeten we die toch allemaal met open armen ontvangen? Daar raakt onze samenleving niet van ontwricht, meneer Leers! De beslissing de andere kant op maakt vriendelijke aardige mensen heel kwaad. Mensen die zich niet kunnen voorstellen dat dat in Nederland kan gebeuren. Ik ben zo iemand. Het maakt mij razend dat deze jongen niet in Nederland mag blijven. De argumentatie voor het hardvochtige standpunt van Leers is zo ontzettend fout!
Argumentatie Leers deugt niet
In het Kamerdebat over Mauro beargumenteerde Leers zijn standpunt van uitwijzing met: Mauro is geen vluchteling. Hij loopt geen gevaar in Angola (wat vreemd trouwens van het ministerie een negatief reisadvies geeft naar Angola). Hij is volwassen. Worteling in onze samenleving is geen reden voor asiel. Kortom Mauro is geen schrijnend geval voor Leers. En daarom maakt hij ook geen gebruik van zijn discretionaire bevoegdheid. Daar staat tegenover dat Mauro al 9 jaar in Nederland is ingeburgerd. Voor het eerst een hecht gezin heeft. Er gerechtelijke uitspraken zijn dat hij in Nederland moet kunnen blijven. Dat in de eerste vier jaar van zijn verblijf in Nederland niets is gebeurd. Officiële instanties hem hebben aangemoedigd om zijn studie af te maken. Het CDA tot voor kort nog berichten naar hem afgegeven dat ze hem zouden steunen. En Leers overweegt nieuw beleid voor jonge alleenstaande asielzoekers dat gunstig zou uitpakken voor Mauro. In de ruimtelijke ordening zou onmiddellijk gedoogbeleid van toepassing zijn.
Henk Bleker
Staatssecretaris Henk Bleker zat vrijdag 28 oktober 2011 bij Pauw en Witteman. Tegenover hem zat Mauro. Hij steunde Leers, maar als Mauro een teamgenoot was van het voetbalelftal van zijn zoon zou hij ook voor Mauro hebben geknokt. Dat is voor Bleker de inleiding om in een zogenaamd duivels dilemma te kiezen voor de rechtstaat. Een hoop klets bij elkaar. Het is helemaal geen duivels dilemma. Er staan helemaal niet zulke grote belangen aan de kant van afwijzen. De aanzuigende werking zou beperkt blijven tot ca. 75 andere gevallen. Dat kan Nederland wel hebben! Vervolgens begint Bleker over de Rechtstaat. Die zou in het geding zijn. Hoe durf je die aan te halen als je kijkt naar de procedures die Mauro heeft doorlopen! Op een gegeven moment werd het Bleker teveel en biechtte hij op dat hij ‘walgte van zijn eigen woorden’. En zo is het. Daar walg ik ook van!
Wat bezielen degenen die Mauro willen uitzetten?
Ik vrees dat Gerd Leers werkelijk denkt dat hij met zijn halsstarrige houding de Rechtstaat dient. En dat het leven van een 18-jarige jongen daarvoor mag, sterker nog ‘moet’ worden geofferd. En van 75 andere schrijnende gevallen. Of zou hij toch bang zijn voor Geert Wilders? Of zou hij zijn partij terug willen brengen tot een splintergroepering? Lekker perspectief voor de CDA achterban: CDA naar 13 zetels en Mauro doodongelukkig in Angola.
Michiel Verbeek, 28 oktober 2011
