De inzet van de overheden in Europa is erop gericht om spaarders gerust te stellen. De Ierse regering was de eerste die een 100% garantie bood op spaartegoeden. Griekenland volgde snel. En nu ook Duitsland. Er was weinig Europees beleid, het was allemaal nationaal beleid. In Nederland is gekozen voor nationalisatie van het Nederlandse Fortisdeel. De sociaal democraat, Wouter Bos, durfde dat aan. Andere Europese bewindslieden vonden de stap van nationalisatie te groot en kozen voor de spaargarantie. Veel mensen met aandelen dachten: ‘als je geschoren wordt moet je stilzitten’ , anderen wilden zo snel mogelijk van hun aandelen af. Trouwens de stilzitters van vorige week beginnen ook erg zenuwachtig te worden. Ook die nemen serieus in overweging om de schade te beperken en met verlies aandelen te verkopen en het overgebleven geld snel op een gegarandeerde spaarrekening te zetten. De garantie op de spaartegoeden leidt dus tot een verdere daling van de aandelenkoersen. En logischerwijs gaan dan eerst de banken en verzekeringsmaatschappijen voor de bijl. Zou dit ook de ondergang inluiden van de ING? En als dat gebeurt zal dan Wouter Bos opnieuw nationaliseren? Persoonlijk hoop ik van wel!
Wat doet het IMF en de Wereldbank?
Het is misschien niet direct de primaire taak van het IMF en de Wereldbank om in de huidige financiële crisis een hoofdrol op te eisen, maar een mondiale aanpak zou wel verstandig zijn. Na het falen van alle nationale noodverbanden wordt het tijd voor Europese en mondiale afspraken! Er is een beginnetje gemaakt door de ministers van Financiën, maar zelfs over de garanties van de spaartegoeden wordt er nog geen eenduidige Europese lijn getrokken.
Het vertrouwen in de markt wordt met de huidige maatregelen niet gerealiseerd. Er moet een breed pakket aan Europese en liefst mondiale maatregelen komen die niet alleen gericht zijn op de brand, maar ook op de panden ernaast om te voorkomen dat daar ook de fik in slaat!
6 oktober 2008
