In week 21 stonden de Britse, maar ook de Nederlandse kranten vol van het declaratieschandaal van Britse politici. We werden getrakteerd op voorbeelden als het declareren van de schoonmaker, van familieleden die zogenaamd werk doen voor parlementsleden, kattenvoer enz. Iedereen spreekt schande van al die graaiende politici. Vrijwel geen enkele politicus heeft zich bezondigd aan het overtreden van regels, maar met het blootleggen van de regels is de verontwaardiging niet meer te stuiten. Groot Brittannië staat op z’n kop, omdat de speaker of the house als eerste verantwoordelijke voor het declaratiesysteem inmiddels gedwongen is om af te treden. En dat ook zonder verdediging heeft gedaan. Het is natuurlijk heerlijk om mee te huilen met de aanklagers tegen de graaiende politici, maar wat zijn nu eigenlijk de feiten? Een Brits parlementslid verdient 60.675 pond, of te wel 69.170 euro per jaar. Een Nederlands parlementslid vangt ruim 90.000 euro per jaar. Het Britse parlementslid heeft een taak in het eigen district en moet regelmatig naar London om te vergaderen. Daarom zijn er een aantal vergoedingen voor reizende parlementsleden. Een dagvergoeding van 98,10 euro, een overnachtingvergoeding van 198,36 euro en een ondersteuningsvergoeding voor het inhuren van ondersteuning van 85,50 euro. Dat is totaal 371,76 euro per dag. Stel er zijn 40 vergaderweken en je moet als parlementslid 2 dagen in de week in London zijn dan zou een maximale vergoeding uitkomen op: 29.740,80 euro. Voor de zekerheid is het totaal aan te declareren onkosten gemaximeerd op: 27.360 euro. Is het zo gek als je flat hebt in London om dan je schoonmaakkosten te declareren? Ik vind van niet. Om het aantal bonnetjes te verminderen heeft men bedacht om alle bedragen onder 285 euro zo te accepteren, zonder bonnetje.
Onkostenvergoeding als wethouder
De hele kwestie van de declaraties doet mij denken aan de declaratiekwestie in mijn tijd als wethouder. Wethouders konden onkosten declareren die te maken hadden met de uitoefening van het werk declareren. Dat is alleszins redelijk. Bijvoorbeeld een abonnement op een tijdschrift. Om de administratie rompslomp van het systeem te verkleinen werd bedacht om een wethouder van de gemeente als Haren naast een keurig salaris een onkostenvergoeding te geven van 1.200 euro. Dan waren we van het gezeur af of iets nu wel of niet redelijkerwijs bij het wethouderschap hoort. In de praktijk kwam het totaal aan onkosten per wethouder niet hoger dan 5005 tot 600 euro. Deze nieuwe regeling zou gewoon een verkapte salarisverhoging zijn. Ik vond dat onzin en heb me daar hartstochtelijk tegen verzet.
Oplossingen elders
Bij veel parlementen heeft men de gedetailleerde regelingen als in Engeland allang vervangen door ruime algemene regelingen. Daarmee zijn de onkostenvergoedingen verkapte salarisverhogingen geworden.
21 mei 2009
