Ik vind de verpleeghuisdiscussie een ongemakkelijke discussie. Het verhaal van de moeder van staatssecretaris van Rijn krijgt een extra lading als het verteld wordt door een broze, maar doortastende oude man, die tijdens de opgelaaide discussie het leven laat. Het gebruik van camera’s tijdens de nacht wordt verdacht gemaakt door sommige politici, terwijl het uiterst verstandig is. Een slimme ondersteuning voor een kleine ploeg verpleegkundigen in de nachtdienst. Van de verdediging van Heleen Dupuis (Eerste Kamerlid en bestuurslid verpleeghuis van de moeder van de staatssecretaris) krijg je kromme tenen. Boos word ik van de onzichtbaarheid van de directeur van het Haagse verpleeghuis waar de moeder van Van Rijn woont. Moeite heb ik met de combinatie van te weinig personeel en een directeurssalaris van 240.000 euro, een winst van 2,8 miljoen en een algemene reserve van 30 miljoen in de Haagse zorginstelling.
Ik vind de verpleeghuisdiscussie lastig. Is het een schande als dementerenden een keer iets te lang in een luier zitten?
Van zaal naar huiskamer
Mijn vader zat in 1999 in een verpleeghuis met een grote zaal, waar patiënten in bedden lagen, een man vaak met een riem om in een stoel zat, omdat hij altijd weg wilde, een groepje in luie stoelen en een groepje aan de eettafel. Niet alles wat je daar zag was mooi, maar op de begrafenis van mijn vader waren twee verpleegkundigen die vertelden dat ze een band met hem hadden opgebouwd. Dat was mooi om te horen, omdat ik, als zoon, mijn dementerende vader altijd vergeleek met hoe hij was. Kortgeleden was ik als wethouder in de gemeente Haren op bezoek bij een klein verpleeghuis. Daar was ik op bezoek in een huiskamer met een liefdevolle verpleegkundige en een groepje ouderen om tafel. Met de hulp van heel veel vrijwilligers werd daar iets van het leven gemaakt!
Te duur vastgoed
Ik was op bezoek bij een zorginstelling in Leek. De directeur vertelde daar dat ze een wachtrij hadden voor verzorgingshuisbedden en een kamer leeg hadden. Hij kreeg geen vergoeding voor de kamer, maar had er wel mensen voor. De noodzakelijke vergoeding die het huis moest hebben was 800 euro per maand voor een kamer van 4 x 4. Een belachelijk hoge prijs. Voor minder geld kan een student wonen in hartje Amsterdam. Deze zorginstelling had geen eigen gebouw, maar huurde van een vastgoedonderneming, die uitstekend in staat was om veel geld te verdienen aan de zorg. Dit soort kosten voor vastgoed werden maar gewoon betaald uit de algemene middelen. Dat moet echt stoppen! Zorginstellingen die af zijn van idioot duur vastgoed zullen sneller in staat zijn om fatsoenlijke woonruimte en zorg te bieden voor een redelijke prijs.
Leren van Buurtzorg
Ik vind de verpleeghuisdiscussie een lastige discussie, omdat er huizen zijn die met hetzelfde geld wel fatsoenlijke zorg kunnen bieden. Hoe krijgen we het voor elkaar dat de zorg alleen nog maar bestaat uit kleinschalige huizen met voldoende liefde en zorg? We moeten af van de geld gedreven zorginstellingen en zorgboeren. We moeten leren van Buurtzorg, hoe je vrijwel alle middelen voor zorg aanwendt voor zorg en niet voor onnodig management en vastgoed.
Twee sterren of vier sterren?
Ik vind de verpleeghuisdiscussie lastig, omdat mensen over het algemeen gemiddeld 1,5 jaar in een verpleeghuis vertoeven. Moet het dan een viersterren hotel zijn, of is een twee sterren hotel voldoende? De huidige discussie leidt wel tot een gesprek met je partner en familie. Wat wil je straks zelf? In de familie van mijn vrouw is jarenlang een particulier verpleeghuis gerund. Daar werden mensen in hun laatste levensfase fantastisch begeleid. Maar het was heel duur. Voor slechts een hele kleine groep betaalbaar. Dat is grootschalig niet te betalen. Het zal sober moeten, maar wel graag kleinschalig en liefdevol.
Michiel Verbeek, 23 november 2014
