Ik heb met veel plezier naar de oudejaarsconference van Jan Jaap van der Wal gekeken. Hij deed het maar even met z’n 28 jaar. In de voetsporen van Wim Kan, Freek de Jonge en Youp van ’t Hek. Ik laat Lebbis en Jansen bewust buiten beschouwing. Zijn nooit echte oudejaarsconferenciers geweest. De politieke conference van Wim Kan is opgevolgd door het lange verhaal van Freek de Jonge en de formidabele grapdichtheid van Youp van ’t Hek. Na 34 jaar kan de stijl van Jan Jaap van der Wal worden toegevoegd. Ik moest er even inkomen. Bij het vooruitzicht van een oudejaarsconference word je automatisch geprogrammeerd op lachen. Dat was niet de rode draad van Jan Jaap van der Wal. Het was meer een fantastische toespraak met fijnzinnige kwinkslagen. In de loop van de conference raakte ik gewend aan de stijl en heb ik zeer geboeid geluisterd. Ik ben het zo ontzettend met hem eens. We moeten niet teveel luisteren naar klachten van mensen waar de politici niets aan kunnen doen. De zinloosheid van Wilders en Verdonk. Als zij de ontevredenheid van hun kiezers zouden proberen op te lossen dan raken zij de aanhang kwijt, omdat die aanhang bestaat bij de gratie van ontevredenheid. We weten weinig van moslims. Laten we ons interesseren in andere gebruiken en opvattingen. Jan Jaap van der Wal zet niet zo zeer politici te kakken, maar vertelt hoe hij tegen zaken aankijkt en roept politici als Wouter Bos, Ronald Plasterk en Ella Vogelaar op om de waarheid te vertellen in plaats van alleen maar beleid maken. Hij verwacht van dit type politici meer dan ze tot nu toe gebracht hebben. Wat zal hun reactie zijn.
1 januari 2008
