Na het sociaal akkoord, het zorgakkoord, het energie-akkoord, het woonakkoord is er nu ook het onderwijsakkoord. Als je ziet tussen wie die gesloten is, zie je direct de gekte ervan!
Het lijkt democratisch om in de samenleving draagvlak te vinden voor besluiten. Dat is de drijfveer geweest van Mark Rutte en zijn ministersploeg. Voor het naleven van moeilijke maatregelen is het niet voldoende om een meerderheid in het parlement te krijgen, luidt de onderbouwing. Bij het onderwijsakkoord zie je onmiddellijk de gekte van dit soort akkoorden. Aan tafel zitten adviesraden en vakbonden. Die adviesraden hebben het kabinet niets te bieden anders dan een factuur voor hun adviezen waar zeer geringe interesse voor is en de vakbonden, die alleen maar uit zijn op meer ruimte voor de arbeidsvoorwaarden. Alle gesprekspartners worden betaald door de overheid. Geen enkele partij kan iets brengen! Het zijn allemaal belastingeters! Het is niet verwonderlijk dat de uitkomst is een loonstijging van 3% voor het onderwijzend personeel. Ik gun docenten heel veel, maar het is toch een beetje vreemd dat de overheid die vanwege de positie van de begroting, de staatsschuld en de ontwikkeling van het BBP (Bruto Binnenlands Product) moet bezuinigen, hier zo uitdijt!
Akkoorden zijn niet democratisch
Al die akkoorden zijn helemaal niet democratisch. De gesprekspartner voor de overheid is het parlement. Ter voorbereiding van de besluitvorming van het parlement is het uiterst nuttig om een proces te organiseren waarbij belanghebbende partijen, deskundigen en belangstellenden invloed kunnen uitvoeren op de gedachtevorming. Daar moet ruimte voor gegeven worden en er moet inhoudelijk op gereageerd worden. De voorstellen van het kabinet en al die reacties uit de samenleving vormen de bouwstenen voor de discussie en besluitvorming in het parlement. Nu wordt het parlement geconfronteerd met moeizaam tot stand gekomen akkoorden, waar het uitlichten van een onderdeel direct leidt tot het in elkaar vallen van het akkoord. Ik hoop dat de politieke fracties in de Tweede- en Eerste Kamer alle akkoorden voor niets meer dan voor kennisgeving aannemen!
Michiel Verbeek, 21 september 2013
