031005 Afscheid van D66

Vlak na de Algemene Politieke Beschouwingen heb ik na 26 jaar mijn lidmaatschap beëindigd van D66. Ik ben in de periode 1985 t/m 2002 15 jaar raadslid geweest, waarvan 8 jaar wethouder in de gemeente Haren. Tijdens de mei verkiezingen van 2002 was ik kandidaat voor de Tweede Kamer. Het speelde al wat langer in mijn gedachten, maar waarschijnlijk door gebrek aan alternatief en uit een gevoel van loyaliteit heb ik het besluit voor mij uitgeschoven. Mijn onvrede over de argumentatie bij het meedoen aan Balkenende 2 en het verdedigen van het huidige beleid, de steeds erger wordende inhoudelijke leegheid en het gebrek aan politiek leiderschap hebben mij tot deze stap gebracht. Ik zal de punten toelichten: Meedoen aan Balkenende 2 Na de verkiezingen van januari 2003 sloot Boris Dittrich uit CDA en VVD aan een meerderheid te helpen. Op dat moment had hij dat nooit moeten doen. Een journalist vroeg hem toen: 'Maar meneer Dittrich als u uw miljarden krijgt voor onderwijs, een minister van onderwijs en een gekozen burgemeester, dan ook niet?' Boris zei dapper: 'nee'. De reden om na het stuklopen van de onderhandelingen tussen het CDA en de PvdA was het voor Boris Dittrich zeer aantrekkelijk om aan te schuiven. Sinds de overigens afschuwelijk slechte documentaire over de Tweede Kamer van documentairemaker Roelofs weten we dat het CDA zonder veel gevaar de gesprekken met de PvdA heeft kunnen laten stuklopen, omdat D66 wel genegen was om aan te sluiten. De argumentatie van de top van D66 om aan dit kabinet mee te doen deugen niet. Het doorslaggevende argument was dat D66 in het kabinet meer publiciteit zou genereren dan met de schamele 6 zetels in de oppositie. Tussen de PvdA, de SP en Groen Links zou D66 geen profiel krijgen. Als die gedachte de boventoon voert moet je niet aan een kabinet meedoen, maar moet je de partij opheffen! Wat mij nog het meeste stoorde was dat D66 een veel interessantere mogelijkheid om zeep hielp: een minderheidskabinet van CDA en VVD. Dan hadden we eindelijk dualisme mee kunnen maken. De regering moest bij alle voorstellen meerderheden in de Kamer zien te vinden. Dat was pas echt vernieuwend geweest. Inhoudelijke armoede Inhoudelijk zit D66 al jaren in de lappenmand. Er is geen belangrijk maatschappelijk thema waarin D66 dan wel in de analyse dan wel in de oplossingen het debat aanvoert. Daarin zou D66 moeten excelleren. Dat is voor mij de rol die D66 zou moeten hebben in het politieke krachtenveld. Het milieuthema was voor de top geen interessant thema in de verkiezingen. Was onvoldoende media aandacht voor. Genoot te weinig politieke belangstelling. Terwijl nu juist D66 bij uitstek de partij is die het debat moet entameren en aanvoeren op het gebied van duurzame ontwikkeling. De pleidooien voor meer geld voor natuur zijn prima, maar mij gaat het om analyse, nieuwe oplossingsrichtingen en visie. Datzelfde geldt voor onderwijs. Zeker, D66 heeft voor onderwijs in de beide laatste verkiezingen veel extra geld gevraagd. Maar ooit van de politiek leiders een interessant coherent verhaal over onderwijs gehoord, waar u geïnspireerd van raakte? Ik niet! Tijdens de verkiezingscampagne in mei 2002 is er één D66'er die een inspirerend verhaal gehouden heeft over onderwijs en kenniseconomie. Dat was Hans Wijers. Wat missen wij die man! Wijers koos voor investeren in onderwijs boven het terugdringen van de staatsschuld in 25 jaar. Prinsjesdag Sinds Prinsjesdag wordt in de hele samenleving gesproken over de Verzorgingsstaat en de aantasting daarvan. In de Algemene Politieke Beschouwingen heeft de nieuwe leider van D66 daar niets over gezegd. Dat is toch stuitend! Terwijl D66 altijd de partij is die van oudsher voorop liep bij het verbinden van sociale zekerheid met ondernemerschap, vernieuwing en meer eigen keuzevrijheid. Ook op dit dossier mis ik analyse en creatieve oplossingen. En die analyse is hard nodig. Dan wordt er tenminste gekeken naar de ontwikkeling van de WAO in de afgelopen jaren en het effect van een aantal maatregelen onder Paars en dan zou er gekeken zijn naar de effecten op het aantal bijstandsgerechtigden in de jaren van economische groei. Vrijwel iedereen die naar de arbeidsmarkt kon ging door de aantrekkingskracht van een groeiende economie. De mensen die niet zo makkelijk meer op de arbeidsmarkt terecht komen zullen zeer waarschijnlijk ook niet met de nieuwe prikkels die richting op gaan. In de discussie tijdens de Algemene Beschouwingen konden de argumenten het niet winnen van het geloof dat het ingezette beleid goed is voor het land. Specifiek pardon Tot slot erger ik mij dood aan de houding van D66 in het debat over het specifiek pardon van asielzoekers die al meer dan 5 jaar in een procedure zitten. In de Kamer wordt er doodleuk gezegd dat de fractie het niet eens is met het kabinet, maar het kabinet toch volgt. Men voelt zich gebonden aan het Hoofdlijnenakkoord. Terwijl dat hoofdlijnenakkoord nergens verbood om een ruimhartig specifiek pardon in te stellen. En dat is terecht, omdat de overheid nalatig is geweest in het op tijd afwerken van procedures. De stroom nieuwkomers is enorm teruggedrongen sinds de Vreemdelingenwet van Paars. 5 oktober 2003