Michiel Verbeek

01 dec

De verkiezingsuitslag van 21 november en linkse, groene en progressieve politiek. Pleegouders hebben het zwaar. Mijn laatste twee dossiers. Het politieke midden zit landelijk fors in de problemen. En mijn toekomst.

 

Gemeenteraadsverkiezingen 2018

D66 Haren heeft in 2014 31,4% van de stemmen gehaald en werd daarmee omgerekend naar inwonersaantal de grootste D66 fractie van Nederland. Dat was een veel hoger percentage dan het landelijke gemiddelde voor D66. Zo’n fractie wordt natuurlijk aan alle kanten ten voorbeeld gesteld binnen de partij. Daar was ook alle reden toe. De fractieleden hebben in de periode daarvoor gedegen en betrouwbaar oppositie gevoerd en hadden een helder programma voor de toekomst. Na de verkiezingen van 2014 werden de rollen tussen coalitie en oppositie omgedraaid. De onderhandelaars van D66 wilden geen gepolariseerde omwenteling en hebben samen met een andere oppositiepartij gekozen voor een oude coalitiepartij als derde partner in het nieuwe college. D66 kreeg een mooie positie en een mooie portefeuille in de coalitie en ik mocht het als wethouder gaan uitvoeren. Alle ingrediënten waren aanwezig om samen met Gezond Verstand Haren en de VVD veel mooie dingen te doen voor Haren. En dat zou zich in 2018 uitbetaald zien in electorale steun. Maar het liep anders. Door de herindeling werd alles anders. D66 Haren werd door de partijgenoten helemaal niet op het schild gehesen, maar werd als het ‘onhandelbare broertje’ aan de kant gezet door de partijvrienden in de provincie, in Groningen en in Den Haag. Dat heeft veel pijn gedaan. Vier van de vijf D66 raadsleden en een commissielid hebben per 1 januari 2019 hun lidmaatschap opgezegd. De strijd voor de zelfstandigheid is verloren. Jammer en pijnlijk, maar het leven gaat verder. De knop is bij mij al enige tijd om. Ik kon met een rustig gemoed de verkiezingsstrijd en de verkiezingsuitslagenavond volgen. De Harense D66’ers, Sander Claassen, Pien Huininga en Hendrik Blanksma hebben hard gestreden voor de partij in de nieuwe raad van Groningen. De positie van Sander op 7 zou erom spannen. Bij 6 zetels en meedoen aan het college zou Sander zeker een plek in de nieuwe raad hebben opgeleverd. Nu wordt het waarschijnlijk even op de reservebank.

Ik dacht de uitslagenavond op 21 november live te gaan volgen via de computer. De verkiezingen van Westerkwartier en Hogeland waren met beeld te volgen, die van Groningen echter niet. Ik weet nog steeds niet waarom. Op twitter zag ik in een bericht langskomen dat de Facebookpagina van de VVD een livestream had. Hartelijk dank, VVD. Een grote overwinning voor GroenLinks werd verwacht, maar zo groot overtreft zelfs de stoutste verwachtingen van GroenLinksers zelf. De aantrekkingskracht van PvdA en SP is nog niet hersteld. De twee lokale partijen halen nog geen 9%. Stad en Ommeland moet een beroerde avond hebben gehad. De Stadspartij had 3 zetels in de oude raad van 39 en nu maar 2 zetels in een raad van 45. En ze zijn kleiner dan de afsplitsing van de Stadspartij, 100% Groningen. In huize Sloot was de stemming ongetwijfeld heel anders. Het is zonder meer een knappe prestatie van Mariska Sloot dat zij zo ruim met voorkeursstemmen in de raad komt.   

De verkiezingsuitslag is redelijk eenvoudig te duiden: Groningen kiest voor een linkse, groene, progressieve koers. Een coalitie van GroenLinks, PvdA, D66 en SP ligt voor de hand. De meeste wethouders voor zo’n coalitie zijn al bekend. Zou de SP niet kunnen proberen om Arjan Vliegenthart naar Groningen te halen? Dan zijn ze verzekerd van een plekje in het college. Deze linkse coalitie kan thema’s aanpakken die door veel partijen in Groningen als belangrijk worden gevonden: duurzaamheid en energietransitie, wijkverbetering en gedifferentieerd bouwen, armoedebestrijding en slimme schuldsanering, excellente onderwijshuisvesting en ruimte en budget voor burger-, buurt-, wijk en dorp initiatieven. Ik ga de Groningse politiek op afstand, maar met aandacht volgen. Ik heb hoge verwachtingen van mijn nieuwe gemeente!  

 

Pleegouders hebben het zwaar

Donderdag 29 november was ik op bezoek bij drie pleegouders. Wij hebben als gemeente een blijk van waardering gegeven voor hun uitzonderlijk belangrijke werk met een bloemetje gecombineerd met een goed gesprek. In twee gevallen was er sprake van een netwerkpleegouderschap en in een geval niet. In een gezin met 4 kinderen kwam een 17-jarige inwonen, die voorheen bij de ouders van het gezin woonde. Later kwam ook het 14-jarige broertje erbij. In het tweede geval kon een vriendin van dochter niet langer thuis wonen. In de eerste twee gezinnen zijn er ook eigen kinderen, in de derde situatie niet. Daar heeft de moeder in het gezin haar baan opgegeven om zich helemaal te kunnen wijden aan de opvoeding van de inmiddels 10-jarige jongen. Een jongen met forse gedragsproblemen. In alle drie de gevallen was het niet makkelijk, maar het werd met overgave gedaan. De verhalen leverde helaas weer de bevestiging op dat er in de jeugdzorg erg veel langs elkaar heen werd gewerkt en vaak met een beperkte focus. Wat erg gewenst werd is één aanspreekpunt vanuit de jeugdzorg waar je iedere vraag kwijt kunt. Een soort van zorgwegwijzer. Er is een groot tekort aan pleeggezinnen. De pleegouders zetten zich volop in voor hun pleegkinderen, maar ze kunnen zich goed begrijpen als ouders de stap naar een pleeggezin niet nemen. Het is zwaar, heel zwaar!

 

Uiterst zorgwekkend onderzoek

Een onderzoek van de Wereldbank laat zien dat het percentage kansarme leerlingen in Nederland dat op veertienjarige leeftijd op laag niveau presteert, is toegenomen van 13,6 procent in 2000 naar 47,9 procent in 2015.

 

 

De noodzaak van discussie tussen uitersten

In de column in de NRC van zaterdag 17 november 2018 schreef Tommy Wieringa over de noodzaak van discussie tussen uitersten. Hij citeerde daarin Emil Cioran: Wij zijn erin geslaagd onze moordzucht, die in ons bloed zit, naar ons denken over te hevelen: die acrobatentoer is de enige verklaring voor de mogelijkheid en het voortbestaan van onze samenleving.

 

 

De Rijksoverheid zou het klimaatbeleid een grote dienst bewijzen om de tik op de vingers van de rechter te accepteren en aan het werk te gaan!

In 2015 spande duurzaamheidsorganisatie Urgenda een zaak aan tegen de Nederlandse staat. Insteek van het proces was om de overheid meer te laten doen tegen klimaatverandering. Bij de rechtbank kreeg Urgenda in eerste aanleg gelijk, waarna de Staat in beroep ging. In oktober stelde het gerechtshof in Den Haag de Stichting Urgenda opnieuw in het gelijk. De Urgenda-uitspraak geldt internationaal als baanbrekend. Voor het eerst werd een staat gedwongen om een grotere inspanning te doen tegen klimaatverandering. Het huidig beleid is wat Urgenda betreft namelijk bij lange na nog niet genoeg. Het zou het Rijk sieren om de uitspraken te accepteren en hard aan het werk te gaan. Maar helaas, het Rijk gaat weer in hoger beroep. En ondertussen wel zeggen dat je de doelen van Urgenda onderschrijft. Ik kan meer en beter verwacht van Eric Wiebes!

 

 

Buurvrouw en Buurvrouw

Buurvrouw en Buurvrouw is een prachtig initiatief van twee dames die 1x in de maand gaan koken voor mensen die in de buurt wonen van het dienstencentrum van Cosis (voorheen NOVO) aan de Torenlaan in het centrum van Haren. Lekker gezond eten, gezelligheid, goede gesprekken en misschien weer een aantal nieuwe netwerken.  

 

 

Brinkschool en Haderaplein

Op 12 november beleefde de gemeente Haren haar laatste raadsvergadering. Met twee zware dossiers, het Haderaplein en de verhuizing van de Brinkschool. Het leverde voor mij een uiterst onbevredigend slot op van een prachtige wethoudersperiode. Elders op deze site heb ik uitgebreid verslag gedaan van die laatste vergadering: http://www.michielverbeek.nl/nieuws/de-laatste-raadsvergadering-van-de-gemeente-haren/

De beide dossiers liggen nu op tafel in Groningen. Met de Brinkschool is afgesproken dat ze voorlopig in de tijdelijke huisvesting aan de Rummerinkhof kunnen blijven. De meerderheid in de raad wilde dat het college de drie groepen van de Brinkschool direct na de Kerstvakantie zouden overplaatsen naar het oude gebouw van De Linde aan de Hertenlaan. Dat gaat het college niet doen. Tijdelijke huisvesting is geen raadsaangelegenheid, maar een collegeaangelegenheid. In de ogen van de meerderheid van het college zou het volstrekt onverantwoord zijn om de kinderen nu weer te verplaatsen. Daar komt bij dat we het gebouw van De Linde komend jaar nodig hebben als tijdelijk onderkomen van kinderen van De Borg en Mozaïek als in hun gebouwen verbouwingen gaan plaatsvinden.

In een gesprek met de winnaar van de Europese aanbesteding voor het Haderaplein, Explorius, is de situatie uiteengezet. Zij beraden zich op een reactie. Het nieuwe college van Groningen zal met een voorstel komen naar de nieuwe gemeenteraad. En die zal beslissen over wat er komt in het hart van Haren.

 

 

Het gaat niet best met het politieke midden

De PvdA is de klap van de Tweede Kamerverkiezingen van 2017 nog lang niet te boven. D66 worstelt traditiegetrouw met regeringsdeelname. Vanuit de VVD en het CDA kwamen deze weken ook al niet zulke opbeurende geluiden. Beide regeringspartijen hadden najaarscongressen. In de NRC las ik over het festival (klinkt een beetje gezelliger dan een najaarscongres) van de VVD op 24 november 2018: De VVD is naarstig op zoek naar ideeën. Want metaalmoeheid en sleetsheid liggen na acht jaar regeringsmacht op de loer. Schrikbeeld voor de liberalen is het CDA in 2010, een arrogante bestuurderspartij die alleen nog maar goed is in compromissen uitleggen. Even verderop in het land ontvouwde Sybrand Buma op zijn partijcongres een zeer verrassend nieuw toekomstperspectief voor het CDA: we moeten meer luisteren en minder besturen Wij moeten de zorgen van de burger serieus nemen. Dat betekent gewoon: luisteren. Wij lieten een keer ons verkiezingsprogramma vertalen voor een Britse denker. Die noemde het programma zelfmoord: te veel antwoorden, te weinig vragen. Partijleider Sybrand Buma stuurde de CDA’ers nog wel met een opdracht naar huis. Ze moeten beseffen, vindt hij, dat zij de bovenklasse zijn. En dat er ook mensen zijn die bijvoorbeeld niet begrijpen wat de problemen zijn met het klimaat. Ook voor hen moeten we een boodschap hebben. We moeten naar de overkant stappen en naast de onderklasse gaan staan. De gebezigde terminologie van Buma belooft niet veel goeds!

 

 

Triest dat Seada Nourhussen moet stoppen met haar column

Trouw columniste Seada Nourhussen is alle haatmails en dreigreacties op haar columns zat en stopt er mee. Sommige standpunten in gevoelige maatschappelijke discussies leveren blijkbaar een overdonderende aanval van het trollenleger op. In het begin misschien nog draaglijk, maar na iedere column wordt het snel ondraaglijk. Hoezo, vrije meningsuiting? Weerzin tegen anderen is hier sterker dan de behoefte in inzicht in anderen! Harriet Duurvoort, columnist van de Volkskrant schreef naar aanleiding van deze kwestie over een ‘supergepolariseerd klimaat’, een ‘verbale burgeroorlog’.

 

 

Burgemeestersbenoeming uit de Grondwet

De kersverse leider van D66, Rob Jetten, verdedigde zelf het wetsvoorstel over de benoemingsprocedure van de burgemeester in de Eerste Kamer. Jetten had al een meerderheid in de Tweede Kamer, maar nu ook in de Eerste Kamer om de benoeming van de burgemeester uit de Grondwet te halen. Voor D66 is dat een grote stap richting een rechtstreeks gekozen burgemeester, maar dat werd niet teveel benadrukt, omdat hij anders steun van het CDA en de VVD zou kunnen verliezen. Eerst deze hobbel en dan zien we in de volgende regeerperiode wel of het een benoeming wordt door de gemeenteraad of door burgers rechtstreeks. Rob Jetten benadrukte nog wel in het debat dat hij geen zware presidentiele burgemeester wil. Partijgenoot van Rob Jetten en minister van Binnenlandse Zaken, Kajsa Ollongren benadrukte dat door de grondwetswijziging ‘in principe niks verandert aan de huidige benoemingswijze’. Een fijne spagaat voor D66. Eindelijk een kroonjuweel in zicht en aan de andere kant ‘er verandert niks’. D66 heeft een meerderheid gekregen voor het uit de Grondwet halen van de benoeming van de burgemeester in ruil voor het afschaffen van het raadgevende referendum. Is het dat waard?

 

 

Mijn toekomst

Het zijn rare maanden. Afscheid nemen van de gemeente Haren en nadenken over een nieuwe fase. Mijn agenda wordt steeds leger. Dossiers worden ingepakt en op Groningse borden gelegd. ‘Ga je nog iets in Groningen doen’, wordt mij veel gevraagd. Ik stond niet op de lijst van D66, omdat ik voor de Groningse afdeling te veel belast ben met de strijd om de zelfstandigheid van Haren. Dat bepaalt blijkbaar meer mijn beeld in ogen van anderen dan wat ik heb gedaan in 12,5 wethouderschap (8 jaar van 1994-2002 en 4,5 jaar van 2014–2019).  Men wilde graag de nieuwe fase in met mensen die volop gaan voor de nieuwe gemeente. Ik heb in het verleden bewezen snel te kunnen schakelen. Ik kan mij goed aanpassen aan nieuwe omstandigheden, maar ik heb de wens van mijn partijgenoten gerespecteerd. Ik ga mij richten op nieuwe uitdagingen met een maatschappelijke relevantie. Domeinen waar ik naar kijk zijn: onderwijs, energietransitie en duurzaamheid, het sociaal domein en het snijvlak innovatie en overheid. Ik ben beschikbaar voor interessante betaalde en onbetaalde besturen van organisaties met maatschappelijke impact. En misschien komt er tijd voor een oude wens: het schrijven van een boek over het voortgezet onderwijs op basis van mijn these dat er in het huidige onderwijs te weinig systematische aandacht besteed wordt aan socialisatie en persoonlijke ontwikkeling.   

Michiel Verbeek, 2 december 2018

Plaats een reactie

* Verplicht

Uw naam *
E-mailadres * (Uw gegevens worden met zorg bewaard en niet gepubliceerd of verstrekt aan derden)
Vertificatiesleutel
Captcha
Neem bovenstaande vertificatiesleutel over *
Bericht *