Michiel Verbeek

04 jun

Groningen wil een inclusieve regio zijn. Voor iedereen, met of zonder grote afstand van de arbeidsmarkt, moet er een plekje zijn op de arbeidsmarkt. Maar dan moeten bedrijven wel ontzorgd worden!

 

De universiteit van Groningen organiseert van 29 augustus t/m 1 september 2017 het 57ste Ersa congres. Ersa staat voor European Regional Science Association. Het is een Europees samenwerkingsverband op het gebied van ruimtelijke ordening en stedelijke ontwikkelingen. Academici, politici en onderzoekers doen onderzoek, delen kennis en voeren een dialoog. Sinds kort kent het jaarlijkse congres een zogenaamde policy day. Dit jaar komt het congres naar Groningen.

Op maandag 15 mei 2017 werd vanuit de Ersa organisatie in het provinciehuis Groningen een publieke lezing over de inclusieve regio georganiseerd met twee hoofdsprekers: SER-voorzitter, Mariette Hamer en de commissaris van de Koning in Groningen, René Paas.


Mariette Hamer: leve lang leren

De voorzitter van de SER, Mariette Hamer pleitte voor leve lang leren. We moeten rekening houden met economische groei in combinatie met minder banen. Het werk veranderd door techniek. Er ontstaat een nieuwe dynamiek op de arbeidsmarkt met als mogelijk gevolg toename van verschillen. Om met al die veranderingen om te gaan is leve lang leren nodig. Die kreet is in het verleden al veel gebezigd, maar is niet zelden verworden tot ‘leve lang leuteren’. Het moet nu een keer goed georganiseerd worden. Organiseer het leren op de werkplek. Zijn er nieuwe of aanvullende vaardigheden of is er nieuwe kennis nodig, dan moet er scholing plaatsvinden. En laat de scholingsfondsen zich vooral richten op het mbo-niveau, aldus Mariette Hamer.  

 

René Paas: optimisme is een morele plicht

Als oud-directeur van het CNV en oud-directeur van Divosa, voelde René Paas zich als een vis in het water op het onderwerp van de arbeidsmarkt voor mensen met een beperking. Paas ging eerst terug in de tijd naar de actie van Mies Bouwman voor Open het Dorp. Dat kan in deze tijd niet meer, volgens Paas. We stoppen mensen met een beperking bij voorkeur niet allemaal bij elkaar. De sociale werkplaats was ook iets als ‘het dorp’. Rene Paas ziet door allerlei ontwikkelingen in de provincie Groningen een grote groep aan de onderkant van de arbeidsmarkt. Het is onze morele plicht om alles op alles te zetten om die groep te ondersteunen richting werk of zinvolle dagbesteding. We hebben nu 9 regelingen voor de doelgroep. Dat moet eenvoudiger. Optimisme is een morele plicht, hield Paas zijn gehoor voor. Paas noemde vervolgens drie voorbeelden met kansen voor onze regio. 1. We moeten de noodzaak zien van een inclusief land. Dat betekent een herijking van de Randstad en de regio. Paas citeerde oud-premier Wim Kok met de uitspraak: Nederland is te klein voor een periferie. 2. De aardbevingen stelt de provincie voor grote problemen, maar biedt ook de kans om het wonen van de toekomst vorm te geven. 3. Groningen als groene stopcontact van Nederland. We willen af van het gas, maar we willen wel door met energiegebruik. In onze provincie moet de omslag naar duurzame energie als eerste en sterkste gaan plaatsvinden!

 

6 miljoen voor scholing

Er zijn inschattingen gemaakt van wat er in het kader van het herstel van aardbevingen moet gebeuren. Als die werkzaamheden worden aanbesteed kan meegenomen worden dat een deel van de werkzaamheden moet worden uitgevoerd door mensen met een beperking. Aanbesteden met SROI (social return on investment). Om de groep met een afstand tot de arbeidsmarkt maximaal voor te bereiden op hun werkzaamheden is scholing nodig. Dat zou gerealiseerd kunnen worden met de 6 miljoen euro Rijksgeld dat nog over is van het zogenaamde sectorgeld.  

 

Hamer en Paas gaan voorbij aan het grootste probleem en missen daardoor de oplossing

Veel werkgevers willen graag een maatschappelijke bijdrage leveren, maar willen risico’s minimaliseren of uitsluiten. Gemeenten en het Rijk willen graag mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt plaatsen bij een gewoon bedrijf. Bijvoorbeeld met een loonkostensubsidie. Gaat het naar verloop van tijd niet goed dan is het bedrijf zelf verantwoordelijk voor twee jaar ziektekosten. Als iemand een productieve bijdrage levert, wil de werkgever daar best voor betalen, maar wil niet het risico lopen zelf te veel kosten te krijgen. Ontslag is na een aantal jaren ook niet aantrekkelijk vanwege de transitievergoeding. Is dit oplosbaar? Als de overheid ferme stappen wil zetten moeten bedrijven ontzorgd worden. Een bedrijf neemt iemand met een afstand tot de arbeidsmarkt in dienst en betaalt daar een redelijke vergoeding voor. Op basis van de productieve bijdrage aan het bedrijf. Dat moet eenvoudig afgesproken kunnen worden tussen het bedrijf en de gemeente. Als het niet goed gaat met de medewerker dan moet het bedrijf de zekerheid hebben dat de gemeente de persoon in kwestie weer terugneemt.


Michiel Verbeek, 2 juni 2017

Plaats een reactie

* Verplicht

Uw naam *
E-mailadres * (Uw gegevens worden met zorg bewaard en niet gepubliceerd of verstrekt aan derden)
Vertificatiesleutel
Captcha
Neem bovenstaande vertificatiesleutel over *
Bericht *