Michiel Verbeek

25 jun

Ik ben al meerdere keren op Oerol geweest, maar nog nooit zo lang als dit jaar. Twee dagen had ik andere verplichtingen, maar de overige 8 was ik op Terschelling. Een mooie kans om een groot aantal voorstellingen bij te wonen.

 

Bij het bestellen van de kaartjes ben ik afgegaan op het krantje waarin alle voorstellingen stonden beschreven. De tekstjes waren zo kort dat ik geen echt goed beeld kreeg van een aantal voorstellingen. Toen ik in de loop van de week had ontdekt vroeg aanwezig te moeten zijn bij een voorstelling om ervan verzekerd te zijn van een goede plek, merkte ik in de gesprekken in de rij welke voorstellingen ik ten onrechte niet heb aangekruist op mijn lijstje. De Aardappeleters en Eran & George heb ik helaas gemist.

Bij Conald Maas aan tafel in het televisieprogramma Opium op Oerol heb ik van Diederik Ebbinge geleerd dat het eigenlijk veel leuker is dat je in een voorstelling zit die je nog niet direct begrijpt. Er is dan veel meer focus op wat je ziet, hoort en beleeft. Er is minder ruimte voor invulling op basis van je ervaringen en verslappen in aandacht omdat je al zo’n beetje weet wat er komt. Brigitte Kaandorp verwoordde later in de week bij Conald Maas hoe ze kan genieten van de energie van jonge mensen die iets hebben gemaakt en dat gewoon willen laten zien. Ik heb genoten van Saman Amani, van Daniel Cornelissen en Benjamin Moen (Toneelschuur producties) in ‘Stones in his pockets’, van Laura van Dolron, van de Wereldvergadering van Orkater, van de Foreign Tongues van Liquid Soft en van Prikkel van Collectief AM.OK/Plastique Fantastique. Iets minder enthousiast was ik over de ode van de meeloper van Maas theater en dans. Dat had voor mij een te hoog groot ‘Riverdance’ gehalte, maar dan wat minder snel. 

 

Liquid Soft

Omschrijving in het programma: ‘Met een vocabulair van lichaamstaal bekijkt Foreign Tongues de tegenstrijdige en verrijkende wisselwerking tussen lichaamstaal en gesproken taal. Stemopnames gebaseerd op persoonlijke gesprekken met verschillende personen in verschillende regio’s van Europa, vormen de basis van de voorstelling’. Wat zie je en ervaar je? We zien eerst de dansers ingepakt in zwarte kledingstukken.

 

 

We worden als publiek eerst op de plek (zandafgraving achter camping De Wulp) gesitueerd waar de dansers later hun performance doen. De dansers zelf nemen de tribune in. We zien gracieuze bewegingen en van alle kanten komen muziek en gesprekken. Gesprekken in allerlei talen, die we vrijwel nooit kunnen volgen, maar het lichaamsbewegingen van de spelers verraden wel iets van de inhoud. De spelers hebben allemaal hun eigen handluidspreker bij zich waar hun individuele bijdragen uitkomen. Het wordt een ingenieuze compositie. Zo nu en dan komt er een Nederlandse tekst uit een luidspreker. Dat levert direct een verrassingseffect op. De plotselinge inzet van een lieflijk kinderliedje door een van de dames leverde ook zo’n verrassingseffect op. Ik heb genoten. 

 

 

 

Collectief AM.OK

Collectief AM.OK/Plastique Fantastique speelde Prikkel midden in het bos van Formerum. In een hele grote en een iets kleinere opgeblazen bubbel met verbindingssluis laat een man zijn overprikkelde, sociale leven achter zich en trekt zich terug in de bubbel. Hij verbindt zich met zijn natuurlijke omgeving. IJberend door de bubbels praat de man over wat hij allemaal moet doen en kan doen. En welke geweldige opties en mogelijkheden het leven allemaal biedt. Maar het levert wel veel ingewikkelde keuzes op. De spraakwaterval werd omlijst met prachtige muziek van jonge muzikanten die ook heen en weer liepen tussen de bubbels. In hun kielzog een danser die in z’n gezichtsuitdrukking prachtig aangaf hoe het eruit ziet als je je in jezelf terugtrekt. Op een gegeven moment vroeg de man hoeveel sociale contacten een mens eigenlijk aankan. Niet meer dan 150 was zijn antwoord. Eigenlijk maar 5 mensen zitten in de meest intieme ring van sociale contacten. Dan zijn er een stuk of 15 waar je altijd op terug kunt vallen en die heel dierbaar zijn. Dan komt de derde ring van ca. 50 van mensen die van belang zijn, maar toch iets op afstand. De directe levens zijn niet zo vervlochten van de ring van 5 en in mindere mate de ring van 15. De buitenste ring van contacten kan niet veel meer worden dan 150. Meer is gewoon niet te onderhouden. Na de voorstelling ontspon al snel het gesprek wie zitten er bij jou in de 5 en 15? De voorstelling was opgedeeld in drie delen. Een deel bezien vanuit de grote bubbel, een deel vanuit de kleine bubbel en een deel van buiten in het bos uitkijkend op de grote bubbel. Gaf en bijzonder effect. 

 

 

 

Saman Amini

Saman Amani vertelt een indringend verhaal over hoop, armoede, strijdlust, onrecht, veerkracht en ongelijkheid. Hij zingt, rapt en vertelt het verhaal in de vorm van een brief aan een driejarig kind. Door de samenloop van omstandigheden heeft Samin het wel gered, maar het kind niet. Het leven wordt bepaald door je buurt, door je vader en door je moeder. Samins leven werd bepaald door het gebrek aan contact met z’n vader, wat uiteindelijk weer verklaarbaar was door de vreselijke ervaringen van zijn vader. Zijn moeder was altijd steun en toeverlaat. En zijn buurt heeft hij kunnen ontvluchten. Samin werd begeleid door een live band. Het was een regenachtige dag en daarom zaten de muzikanten in transparante tentjes. Het geluid had geen enkele last van de weersomstandigheden. Het verhaal was vaak heel poëtisch en werd versterkt door projectiebeelden op een houten wand. Daar zagen we het kind dapper wandelen door het beeld of een trompet bespelen.

 

 

Samin deed nog even een paar danspassen met het kind op het scherm. Altijd een verrassend effect. Het verhaal paste bij de prachtige omgeving in het bos om half 11 ‘s avonds. 

 

 

 

Orkater

Orkater was vertegenwoordigd met een groep jonge acteurs in de Wereldvergadering. Iedereen op de wereld was aanwezig. Fijn dan hoefde je geen zorgen te maken over de spullen die onbeheerd achterbleven voor de reis naar het eiland waar de wereldvergadering plaatsvond. Toen de voorzitter opende zag ik een bekende acteur. Later kwam ik erachter dat het Tobias Nierop was, die ik vooral ken van televisieserie Project Orpheus en rollen in diverse televisieseries. Grote en kleine onderwerpen kwamen aan de orde op de wereldvergadering. Bezoekers hadden de mogelijkheid om een bijdrage te leveren in de vergadering. Dat gebeurde ook. Was een verrassend element. De energie van jonge mensen waar Brigitte Kaandorp het over had was hier voelbaar. Een lastige kwestie was of God wel of niet uitgenodigd moest worden. Sarah Janneh hadden we al gehoord in de voorstelling als fantastische zangeres, maar in de creatie van God was ze ook uiterst grappig. De spelers gebruikten de omgeving van duinen en zand heel mooi. De zang kwam ondanks de wind prachtig door. De vergadering opende met het mooie Belgische stemgeluid van Korneel Defrancq als ruimtevaarder. De groep werd gecompleteerd met Marit Hooijschuur, Jade Olieberg en Bart Sietsema. Aan het einde van de Wereldvergaderting werden alle landen bedankt. Op naar de volgende Wereldvergadering!

 

 

 

Stones in his pockets

Daniel Cornelissen en Benjamin Moen in Stones in his pockets speelden met z’n tweeën alle rollen van de figuren die langskwamen op de set van een grote filmproductie. Kasper en Jan ontmoeten elkaar op de set als figurant. Kasper loopt de hele voorstelling met een script in zijn zak die hij graag wil slijten, omdat hij beroemd wil worden in Hollywood. De opnames vinden plaats op een eiland. De tomeloze dromen van de twee figuranten werden afgewisseld met de rauwe werkelijkheid. Een tragedie met een figurant die vanwege drugsgebruik van de set is gezet zet de boel op z’n kop. Deze figurant heeft zelfmoord gepleegd door in het water te lopen met stones in his pockets. In de tekst van de voorstelling staat dat ambitieus zijn niet alleen menselijk is, maar ook ontmenselijkt. Het tempo en de verrassende typetjes houden je makkelijk bij de les en doen het gebrek aan zitcomfort vergeten!  

 

 

 

Laura van Dolron

Ik las ergens dat Laura van Dolron zich bedient van het genre van stand-up filosofie. We zaten midden in het bos en Laura stond voor een plastic overspanning voor het geval het gaat regenen. Maar zij wil helemaal niet onder het zeil staan. Ze hoopte op regen en dan zou ze uit solidariteit met het publiek ook voor de overspanning blijven spelen. Met regen zou er helemaal een mooie verbinding ontstaan met de natuur. De bomen zijn prachtig en hebben geen last van een oordeel. Geen boom wordt aangesproken als die een beetje krommer staat dan de andere bomen. Bij mensen is dat wel anders. Ze kende haar tekst heel goed, maar had toch papier in handen en las zo nu en dan voor. Dat was totaal niet storend. Drie keer gaf ze een A4-tje aan iemand uit het publiek met het verzoek om voor te lezen. Was een leuk en verrassend element. Laura van Dolron is grappig, droog, geestig en poëtisch. Ik heb genoten.

 

 

 

Via Berlin

De laatste voorstelling voor mij was Via Berlin met het Cello8ctet Amsterdam in de voorstelling Instant love. Het is het verhaal van Grace, die door de pooier King de wereld van de prostitutie in wordt gelokt. Het weer zat tegen, maar de voorstelling ook.  Waar in andere voorstellingen zo mooi gebruik gemaakt werd van de omgeving, bleef dat hier volledig achterwege. Het rauwe verhaal van een misbruikte Roemeense die geld wil verdienen voor haar 13-jarige dochter kende nergens diepgang of een poëtische wending in de platte voordracht. En ik heb gemerkt dat ik de cello eigenlijk helemaal geen mooi instrument vindt. Log, lomp en eentonig. 

 

Michiel Verbeek, 25 juni 2018

Plaats een reactie

* Verplicht

Uw naam *
E-mailadres * (Uw gegevens worden met zorg bewaard en niet gepubliceerd of verstrekt aan derden)
Vertificatiesleutel
Captcha
Neem bovenstaande vertificatiesleutel over *
Bericht *